Μετά τις καθιερωμένες ευχές, όπου αναφέρθηκα στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι, πρότεινα κοινό μέτωπο όλων των πολιτικών δυνάμεων ώστε να στηρίξουν τα αιτήματα του Συλλόγου, συνυπογράφοντάς τα και δεσμεύτηκαν σε αυτό.

Ο κ. Πατούλης, δευτερολογώντας (πράγμα που δε συνηθίζεται στις πίτες), αναφέρθηκε αποκλειστικά σε μένα και την τοποθέτησή μου, προσπαθώντας να αμυνθεί. Δυστυχώς όμως, η απραξία του και τα χρονίζοντα προβλήματα μιλούν από μόνα τους.

Αναλυτικότερα, παρακάτω :
—————————————————————————–

Στις ευχές που έδωσα κατά την κοπή της πίτας των εργαζομένων του Δήμου Αμαρουσίου, αναφέρθηκα στα χρονίζοντα προβλήματα των εργαζομένων, την εργασιακή τους ανασφάλεια, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την εντατικοποίηση της εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις, τα μέσα ατομικής προστασίας τα οποία τα έχουν εκθέσει με κάθε τρόπο στη Διοίκηση όλα αυτά τα χρόνια, ανώφελα, όμως.

Για το λόγο αυτό, δήλωσα ότι δεν έχω το θράσος να απαριθμήσω πόσες ερωτήσεις και τοποθετήσεις έκανα στο ΔΣ υπέρ των εργαζομένων, ούτε πόσες φορές βρέθηκα στα πεζοδρόμια μαζί τους όταν διεκδικούσαν τα δίκαιά τους. Γιατί μόνο θράσος χρειάζεται να μιλά κανείς για τον εαυτό του, την ώρα που τα προβλήματα των εργαζομένων είναι ακόμα άλυτα.

Επανέλαβα την πρότασή μου, όσοι από τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου θέλουν να είναι δίπλα στους εργαζομένους, να συνυπογράφουν επισήμως τα αιτήματά του σωματείου τους για να δημιουργηθεί ένα ενιαίο μέτωπο αγώνα υπέρ τους.

Ο δήμαρχος κ. Πατούλης, φανερά ενοχλημένος, δευτερολόγησε (ενώ δεν προβλέπεται) μόνο για να μου απαντήσει ότι συμμετείχα στις διοικήσεις Τζανίκου που χρέωσαν την πόλη.

Επειδή από την Πεύκη που βρισκόταν τότε, δεν θα μπορούσε να ξέρει την έγκαιρη διαφοροποίησή μου από την Διοίκηση Τζανίκου, τον ενημερώνω γι αυτήν, όπως τον ενημερώνω (σε περίπτωση που δεν το ξέρει, γιατί δεν θέλω να πιστεύω ότι δείχνει πολιτική υποκρισία) ότι πολλά από τα στελέχη της 12ετούς Διοίκησής του, ήταν προβεβλημένα στελέχη της Διοίκησης Τζανίκου.

Δυστυχώς όμως, οι δήμαρχοι που μετά από τρεις θητείες προσδιορίζονται ακόμα από τις προηγούμενες Διοικήσεις, είναι εκείνοι που – τελικά – δεν μπόρεσαν να παρουσιάσουν θετικό έργο να προβάλλουν στα δώδεκα χρόνια.